اصول پروتز با معرفی فنون و مواد جدید در حال تغییر است. سمان های رزینی مثالهایی از این تغییرات هستند که سبب محبوبیت سرامیک های باند شونده و پروتزهای ثابت رزین – باند شده اند. چسبندگی مواد ترمیمی با ساختمانهای مینرالیزه دندانی مهمترین هدف در تحقیقات اخیر دندانی است. تحقیقات زیادی جهت توسعۀ سیستم های ادهزیو (Adhesive) می شود تا باند به بافتهای مینرالیزه و باند به فلز به طور موثر و با کیفیت بالا ایجاد شود. اهداف اصلی سیستم های باندینگ شامل: گیر رستوریشن، حذف یا کاهش ریزنشت و تقویت ساختمانهای باقیمانده دندان می باشد. مقاله حاضر مروری سیستماتیک بر مطالعات انجام شده در زمینه سیستم های مختلف ادهزیو رزین می باشد که سوابق مطالعات مشابه از سال 1980 تا سال 2003 در مدلاین موجود می باشد.

مقدمه :کاربرد عوامل باندینگ عاجی در درمان افزایش حساسیت عاجی در مطالعات متعددی بررسی شده است و در پاره ای از آنها کاربرد اسید به دلیل ایجاد افزایش حساسیت حذف شده است. با توجه به نحوه تاثیر سیستم های باندینگ خود اچ کننده که دمینرالیزاسیون و نفوذ رزین به طور هم زمان و با یک عمق صورت می گیرد، ممکن است نتایج بهتری از استفاده آنها در درمان افزایش حساسیت عاجی حاصل شود. هدف : هدف از این مطالعه مقایسه بالینی اثرات درمانی یک سیستم باندینگ خود اچ کننده (Prompt) و یک سیستم باندینگ دو مرحله ای (Excite ) با کاربرد اسید و بدون کاربرد اسید، بود. مواد و روش ها: تعداد 41 دندان با علائم افزایش حساسیت عاجی از بیماران مراجعه کننده به کلینیک دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی گیلان که شرایط ورود به مطالعه را داشتند، انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه درمانی e1(کاربرد Excite بدون اسید)،  e2(کاربرد Excite با اسید)،  p(کاربرد (Prompt قرار گرفته و به صورت دو سوکور با سه روش فوق مورد درمان قرار گرفتند. ارزیابی بیماران با 2 محرک هوای فشرده و آب  20درجه سانتی گراد به وسیله دو روش(Visual Analog Scale) VAS  و اندازه گیری زمان لازم برای پاسخ به محرک در سه مقطع زمانی قبل از درمان، بلافاصله بعد از درمان و 2 هفته بعد از درمان انجام یافت.نتایج: همه عوامل درمانی موثر بودند و کاهش مهمی در احساس درد بیمار ایجاد کردند. در مقیاس VAS  هیچ تفاوت مهمی بین گروه های درمانی دیده نشد، اما در زمان پاسخ به محرک، گروه e1 و p نتایج بهتری نشان دادند .(p<0.05)نتیجه گیری: در هر سه گروه درمانی بهبود اثرات درمانی با گذشت زمان دیده شد. استفاده از اسید قبل از عوامل باندینگ اثر منفی روی درمان داشته اما بین Prompt و Excite بدون کاربرد اسید تفاوت مهمی وجود نداشت. لازم به ذکر است که اندازه گیری زمان پاسخ به محرک، نسبت به روشVAS ، در مطالعات ارزیابی میزان درد از دقت بیشتری بر خوردار است.

سابقه و هدف: ریزنشت در لبه ترمیمهای آمالگام همواره یک مشکل بوده است که به دلایل متفاوتی ایجاد می شود که یکی از آن موارد عدم انطباق کامل ماده ترمیمی آمالگام با دندان می باشد که مربوط به عامل اتصال دهنده آمالگام به دندان است. لذا هدف از این مطالعه مقایسه ریزنشت ترمیم های آمالگام با استفاده از دو سیستم باندینگ  All-Bond 2و Scotch Bond multi purpose plus بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی، 30 عدد دندان پره مولر انسانی انتخاب شد و به سه گروه تقسیم گردید. حفرات کلاس  Vدر سطح باکال تهیه گشت. در دو گروه آزمایشی از سیستمهای باندینگ All-Bond 2، Scotch Bond multi purpose plus استفاده شد و در گروه سوم از هیچ گونه سیستم باندینگ استفاده نشد. آمالگام tytine در حفرات متراکم گردید و نمونه ها بعد از ترموسایکلینگ و استفاده از رنگ و برش دادن جهت بررسی ریزنشت آماده شدند. از یک استریومیکروسکوپ جهت طبقه بندی و مشاهده ریزنشت استفاده شد. از آزمون های آماریkruskal-wallis ، Dunn test،wilcoxan  برای مقایسه گروهها استفاده گردید.(a=0.05).یافته ها: نتایج آماری بدست آمده نشان داد که میزان ریزنشت در ترمیم های انجام شده با سیستمهای باندینگ مختلف تفاوت معناداری ندارند ( (P>0.05و در هر سه گروه به طور معناداری میزان ریزنشت در لبه جینجیوال بیشتر از لبه اکلوزال ترمیم می باشد (.(P<0.05نتیجه گیری: در حفرات کلاس V ترمیم شده با آمالگام Spherical استفاده از دو سیستم باندینگ All-Bond 2 و Scotch Bond multi purpose plus میزان ریزنشت را به طور چشمگیری کاهش می دهد.

زمینه و هدف: استحکام برشی پیوند و میزان ریزنشت مهم ترین خواص دنتین باندینگ ها می باشد زیرا در اتصال کامپوزیت به نسج دندانی نقشی اساسی دارد. ریزنشت باعث نفوذ عوامل باکتریال به توبول های عاجی و سطوح مینایی شده که حساسیت و عود پوسیدگی را به واسطه از دست رفتن ترمیم کامپوزیتی به دنبال خواهد داشت. استحکام برشی ناکافی پیوند، باعث شکست زودهنگام ترمیم در اثر حداقل نیروهای مضغی می شود. هدف اصلی از انجام این مطالعه مقایسه میزان ریز نشت و استحکام برشی باندینگ یک ادهزیو آزمایشگاهی با یک ادهزیو اسکاچ باند بود.روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 60 دندان مولر بدون پوسیدگی برای تست باند برشی استفاده شد که به چهار گروه 15 تایی تقسیم گردید. متغیرهای این مطالعه، نوع باندینگ، مینا و عاج بودند. جهت تست ریزنشت از 20 دندان استفاده شد و به دو گروه 10 تایی تقسیم گردید. مراحل بر اساس استانداردISO TR 11405  اجرا گردید. داده ها پس از انجام نرمالیتی تست با استفاده از آزمون های پارامتریک و غیرپارامتریک مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. به علاوه توزیع Weibull بر روی داده ها صورت پذیرفت. یافته ها: داده های تست ریزنشت و استحکام باند برشی اختلاف آماری معنی داری را بین دو گروه باند آزمایشگاهی و SbMP نشان ندادند (P>0.05). ریزنشت در دو باندینگ بین سطوح اکلوزال و ژینژیوال از لحاظ آماری تفاوت معنی داری نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: باندینگ آزمایشگاهی نتایج قابل قبول و مشابه SbMP نشان داد. می توان نتیجه گرفت که باندینگ آزمایشگاهی دارای کیفیت کاربردی بالا و قابل مقایسه با مشابه تجاری آن است.

مقدمه: موفقیت ترمیمهای همرنگ دندان به توانایی آنها در چسبندگی و اتصال به نسج دندان بستگی داشته که موجب نگهداری و گیر ترمیم در حفره و جلوگیری از ریزنشت می گردد. سیستمهای چسبنده مختلفی به منظور ایجاد اتصال مواد ترمیمی همرنگ دندان به نسوج دندانی خصوصا عاج معرفی شده اند که می توانند در مقابل نیروهای انقباضی ناشی از پلیمریزاسیون مقاومت نموده و ضمنا سیل لبه ای ترمیم را به هنگام عملکرد دندان حفظ نمایند. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای ریزنشت و استحکام برشی پیوند به عاج ترمیمهای کامپوزیت CI V با چهار سیستم باند نسل پنجم رایج کنونی می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت تجربی آزمایشگاهی برروی 96 دندان سالم پره مولر انسان که حداکثر سه ماه قبل به منظور درمان ارتودنسی خارج شده بودند انجام گردید دندانها به صورت تصادفی به دو دسته A وB تقسیم گردیدند. دسته A جهت بررسی ریزنشت و دسته B جهت مقایسه استحکام برشی پیوند به عاج آماده شدند. در دسته A روی سطح باکال و لینگوال دندانها در ناحیه CEJ حفره کلاسیک کلاس V به عرض اکلوزوجینجیوال دو میلی متر، طول مزیودیستال 3 میلیمتر و عمق 2 میلیمتر از لبه جینجیوال همراه با بول مینایی در لبه اکلوزالی تراش داده شد. هر گروه توسط یکی از چهار سیستم باندینگ نسل پنجم Prime & Band NT (Dentsply)، Single Bond (3M ESPE)، Excit (Vivadent) وOne step (Bisco) باند گشته و با کامپوزیت Z100 (3M) به روش لایه به لایه ترمیم شدند. نمونه ها تحت 3000 سیکل حرارتی در حمام آب بین 5-55oc قرار گرفتند و به مدت 72 ساعت در محلول متیلن بلو %10 غوطه ور گشته و سپس شسته شدند. پس از برش نمونه ها برحسب نفوذ رنگ میزان ریزنشت عاجی بوسیله استریومیکروسکوپ نوری با بزرگنمایی 40 و توسط دو مشاهده کننده بین صفر تا 4، رتبه بندی گردید. دندانهای دسته B از قسمت ریشه در یک استوانه آکریلی به قطر 2.5 سانتیمتر نصب شده و در آب مقطر قرار گرفتند. سپس در سطح باکال آنها سطح صافی از عاج تهیه گردید. پس از انجام مراحل باندینگ با چهار سیستم مورد نظر کامپوزیت Z100 توسط یک استوانه شفاف پلاستیکی به قطر 3 میلیمتر و ارتفاع 2 میلیمتر برروی سطح عاج قرار گرفته و به وسیله دستگاه به مدت 80 ثانیه از دو جهت (هر جهت 40 ثانیه) با شدت 400mW/mm2 به آن نور داده شد. پس از ترموسایکل نمونه ها به تعداد 3000 سیکل (5-55oc) استحکام برشی پیوند به وسیله دستگاه تست مکانیکی اینسترون و توسط یک تیغه به فرم چیزل و با سرعت 0.5 میلیمتر در دقیقه اندازه گیری شد. آنالیز آماری داده ها با تستهای Kruskal wallis, One way ANOVA و تستهای مکمل Tukey HSD و Mann-Whitney u انجام شد.یافته ها: میانگین و انحراف معیار استحکام باند برشی به عاج (برحسب MPa) تمامی گروه ها به ترتیب زیر بود: 19.60±1.83:One step، 21.44±3.93:Single Bond،26.51±5.02:Prime & Bond NT، 29.78±3.85:Excite سیستم One step کمترین و Excite بیشترین مقدار استحکام برشی پیوند را دارا بود (P<0.05). کمترین مقدار ریزنشت لبه عاجی را سیستم Prime & Bond NT و بیشترین آن را سیستم One step استحکام برشی پیوند را دارا بود (P<0.05). ریزنشت سیستمهای باندینگ Single Bond و Excite به لحاظ آماری تفاوتی نداشتند(P>0.05) .نتیجه گیری: سیستم های باندینگ نسل پنجم به لحاظ استحکام باند برشی و میزان ریزنشت لبه عاجی ترمیم بصورت مشخص با هم متفاوتند.

زمینه و هدف: با استفاده از ترمیمهای غیر مستقیم همرنگ دندان، نقش سمان های رزینی برجسته تر شده است. برای کاهش مراحل کار و حساسیت تکنیکی، سمان های رزینی سلف ادهزیو در سال 2002 ارایه شده است. هدف از این مطالعه مقایسه میزان ریزنشت سمان های سلف ادهزیو Rely X Unicem, Maxcem Elite با سمان های با سیستم باندینگ Etch&Rinse و RelyX ARC و Nexus3 در حد فاصل عاج-سمان و مینا-سمان در زمان 24 ساعت پس از کاربرد مواد مورد مطالعه می باشد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی چهل دندان مولر سوم خارج شده از افراد 20-30 ساله برای انجام مراحل کاربرد سمان به چهار گروه تقسیم شدند. در هرگروه سمان های زیر استفاده گردید: گروه RelyX Unicem -1،  -2گروه RelyX ARC، 3- گروه Maxcem Elite و -4 گروه .Nexus3 حفره استاندارد دایره ای شکل به قطر سه میلی متری در سطح باکال دندانها ایجاد شد و پس از کاربرد سمان ها در حفره به صورت مستقیم پس از 24 ساعت نگهداری در دمای 37 درجه، به مدت 24 ساعت در محلول نیترات نقره 50% وزنی قرار گرفته و سپس به مدت 24 ساعت دندانها در محلول ظهور در مقابل نور فلورسنت قرار داده شدند. در مرحله بعد پس از چهار برش طولی در راستای حفره، میزان ریزنشت در چهار نقطه اکلوزال و چهار نقطه سرویکال اندازه گیری گردید. از آزمون Kruskalwalis برای مقایسه ریزنشت سمان ها با در نظر گرفتن  P≤0.05و از آزمون تکمیلی Dunn برای مقایسه دو به دو گروهها با  P≤0.0087استفاده شد.یافته ها: در لبه اکلوزالی: میزان ریزنشت در سمان های Rely X ARC و Nexus3 کمتر از سمان های سلف ادهزیو بود (P≤0.05). در لبه سرویکالی اختلاف آماری میان  Rely X Unicemو Rely X ARC دیده نشد (P≤0.05). ولی میزان ریزنشت Nexus3 به طور معناداری کمتر از Rely X Unicem بود (P≤0.0087) و Maxcem Elite بیشترین میزان ریزنشت را نشان داد.نتیجه گیری: میزان ریزنشت در سمان های Etch&Rinse در اکلوزال و سرویکال به طور معنا داری (P≤0.05) کمتر از سمان های سلف ادهزیو بود.

زمینه و هدف: از آنجا که آماده سازی سطح دندان استحکام باند کامپوزیت ها به عاج را تحت تاثیر قرار می دهند و استحکام باند کامپوزیت ها در استفاده از فرزهای مستعمل و نیمه مستعمل در تراش دندان مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف از این مطالعه مقایسه استحکام باند برشی کامپوزیت به عاج تراش داده شده با فرزهای الماسی با کارآیی تراش متفاوت (نو یا کهنه) در دو سیستم باندینگ توتال اچ و سلف اچ بود.روش بررسی: شصت مولر سوم غیر پوسیده انسان، از سطح اکلوزال برش داده شدند تا عاج نمایان گردد، سپس با کاغذ سیلیکون کار باید پالیش شده و به صورت تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند. هر فرز خشن الماسی نو، جهت تبدیل شدن به فرز کهنه، به مدت 30 دقیقه و تحت نیروی 150 گرم روی مینای گاو بکار گرفته شد. در هر گروه با استفاده از فرز نو الماسی و یا فرز کهنه، سطح برش به عمق 5/0 میلی متر در عاج تراشیده می شد. همچنین هر گروه با استفاده از چسباننده سینگل باند و یا چسباننده اس ای باند، باند می شد. بنابراین 4 گروه وجود داشت. 1- فرز نو SE Bond،2 - فرز کهنهSE Bond ،3 - فرز نو Single Bond؛4 - فرز کهنه .Single Bond کپسول های کامپوزیتی(Filtek Z250) یکسان، به سطح عاج باند و کیور شدند. نمونه ها به مدت 48 ساعت و در دمای 37 درجه در سرم فیزیولوژی نگهداری شدند، سپس تحت بار برشی قرار گرفتند تا استحکام باند برشی کامپوزیت-عاج مشخص گردد. نتایج از طریق آنالیزهای آماری (واریانس دو طرفه و (t-test تفسیر شدند.یافته ها: استحکام باند برشی در گروه های مختلف به این صورت بود: (27/3 Mpa) -1، (33/5 Mpa) -2،  (19/3Mpa) -4 ،(16/9Mpa) -3آنالیزهای آماری ثابت کردند که استحکام باند برشی گروه های تراشیده شده با فرزالماسی کهنه (4,2) بیشتر از گروه های تراشیده شده با فرز الماسی نو (3,1) می باشد (005/0=p). این تفاوت آماری به خصوص ما بین گروه های باند شده با SE Bond دیده شد (2،1) ولی در گروه های (2،1) Single Bond اینگونه نبود.نتیجه گیری: کارایی تراش فرز بر استحکام باند برشی کامپوزیت-عاج موثر می باشد، خصوصا وقتی عامل چسباننده SE Bond باشد. همچنین نوع چسباننده بر استحکام باند برشی کامپوزیت-عاج اثر گذار است.

زمینه و هدف: ثبات و گیر سیستم پست و کور در موفقیت ترمیم نهایی یک فاکتور کلیدی محسوب می شود. هدف از این مطالعه تعیین گیر چند نوع کورکامپوزیتی و سیستم باندینگ بر استحکام کششی باند بین انواع کور و یک نوع پست فایبر بود.روش بررسی: به منظور بررسی اتصال کور کامپوزیتی به پست تعداد 60 عدد پست فایبر کوارتز DT Light، بر اساس نوع باندینگ و نوع ماده کور به شش گروه تقسیم شدند: گروه Heliomolar Flow+Seal Bond :A، گروه Heliomolar Flow+SE Bond :B، گروه Valux Plus+Seal Bond :C، گروه Valux Plus+SE Bond :D، گروه Corecem+Seal Bond :E، گروه Corecem+SE Bond :F، پس از طی 5000 سیکل حرارتی (5-55oC) و برش طولی از هر نمونه 4 مقطع به ضخامت یک میلی متر به دست آمد. برش ها جداگانه در دستگاه تحت نیروی کششی قرار گرفت. سطح شکست توسط استریو میکروسکوپ بررسی و نوع شکست تعیین شد. One-Way ANOVA و Tukey HSD برای آنالیز آماری داده ها (P<0.05) مورد استفاده قرار گرفتند.یافته ها: تاثیر کور کامپوزیتی و نوع باندینگ مستقل از یکدیگر نبود. کاربرد Seal Bond، کامپوزیت هیبرید (Valux Plus) به طور معنی داری استحکام باند بیشتری داشت (P<0.05). درحالیکه با کاربرد SE Bond استحکام باند کامپوزیت هیبرید از دو گروه دیگر کمتر بود (P<0.05). نتیجه گیری: استحکام باند، تحت تاثیر نوع کامپوزیت و نوع سیستم باندینگ و ترکیب این دو نوع قرار دارد به طوری که یک کامپوزیت واحد ممکن است با کاربرد باندینگ متفاوت رفتار متفاوتی نشان دهد.

سابقه و هدف: نقش الیاف کلاژن در چسبندگی به عاج دندان و لایه هیبرید هنوز به وضوح مشخص نشده است. تحقیق حاضر با هدف تعیین اثر برداشت کلاژن سطح عاج دمینرالیزه با اسید بر ریزنشت عاجی ترمیم کامپوزیت با چهار سیستم باند عاجی نسل پنجم صورت گرفت. مواد و روش ها: این مطالعه تجربی آزمایشگاهی بر روی 144 حفره کلاس V در ناحیه CEJ روی سطح باکال و لینگوال دندان های پرمولر سالم انسان در هشت گروه انجام شد. لبه اکلوزالی حفرات در مینا و لبه سرویکالی آنها در عاج یا سمنتوم قرار داشت. حفرات با اسید فسفریک 15 ثانیه اچ و شسته شدند. کلاژن عاج دمینرالیزه شده در نیمی از نمونه ها با هیپوکلریت سدیم %5.25 به مدت 1 دقیقه برداشته شد. حفرات با چهار سیستم باند عاجی یک جزیی Single Bond، Excite، One-Step و Prime & Bond NT باند و با کامپوزیت ترمیم شدند. نمونه ها پس از ترموسیکل به مدت 3 ماه در آب مقطر با دمای اطاق نگهداری شده و سپس 72 ساعت در محلول متیلن بلو %10 قرار گرفتند. ترمیم ها به طور باکولینگوالی بریده شده بوسیله استریومیکروسکوپ بررسی شدند. توسط دو مشاهده کننده مجزا مقدار ریزنشت لبه ای رتبه بندی شد. داده ها با آزمون های آماری Kruskal Wallis و Dunn- multiple comparison مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: میزان ریزنشت در لبه های سرویکالی حفرات در گروه های اچ شده و گروه هایی که بعد از اچ شدن عاج با اسید، توسط هیپوکلریت سدیم دپروتئینه شده بودند، بسته به نوع سیستم باندینگ تفاوت معنی دار داشت (P<0.001). همچنین مشخص شد که در لبه عاجی ترمیم، برداشت کلاژن سطح عاج دمینرالیزه موجب کاهش معنی دار ریزنشت سیستم One-Step و افزایش ریزنشت سیستم Excite می گردد (P<0.001). در گروه های Single Bond و Prime & Bond NT کاربرد هیپوکلریت سدیم بعد از اچ نمودن عاج با اسید در مقدار ریزنشت تغییر معنی داری ایجاد نکرد. نتیجه گیری: ریزنشت لبه عاجی ترمیم های کامپوزیت بعد از برداشت کلاژن از سطح عاج دمینرالیزه با اسید، بسته به نوع سیستم باندینگ عاجی می تواند به طور قابل ملاحظه کاهش، یا افزایش یافته یا اینکه بدون تغییر بماند.

زمینه و هدف: با توجه به بعضی ویژگی های خاص عاج نظیر ساختمان توبولار و رطوبت داخلی آن، پیوند به عاج نسبت به مینا دشوارتر است. هدف از این مطالعه مقایسه استحکام پیوند برشی کامپوزیت رزین به عاج توسط سه نوع مختلف باندینگ رزینی و یک باندینگ گلاس آینومری(GC Fuji Bond LC)  می باشد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی، 72 دندان پره مولر بدون پوسیدگی و ترمیم انتخاب و به صورت تصادفی به شش گروه 12 تایی تقسیم شدند. گروه اول به عنوان گروه شاهد و بدون هیچ گونه آماده سازی روی سطح عاج و گروه های بعدی به ترتیب از باندینگ رزینی Single Bond، OptiBond XT، All in One و باندینگ GC Fuji Bond LC به دو صورتCo-cure  و Pre-cure روی سطح عاج استفاده شد. پس از نگهداری نمونه ها به مدت دو هفته در آب مقطر در دمای اتاق، استحکام پیوند برشی آنها با دستگاه تست مکانیکی (Zwick Universal Testing) و با سرعت یک میلی متر بر دقیقه ثبت شد. داده ها با آزمون های آماری ANOVA و Tamhane’s T2 آنالیز شدند. نتایج در قالب جداول ارائه گردید.یافته ها: بیشترین پیوند برشی کامپوزیت رزین به عاج با باندینگ OptiBond XTR (24.05±9.43) مگاپاسکال و کمترین در گروه شاهد (0.68±0.32) مگاپاسکال به دست آمد، همچنین استحکام پیوند برشی کامپوزیت رزین به عاج در گروه پنجم و ششم که از چسب GC Fuji Bond LC استفاده شد به طور معنی داری از استحکام پیوند گروه هایی با باندینگ های رزینی کمتر بود.نتیجه گیری: بر اساس این مطالعه، هنوز کاربرد ادهزیو گلاس آینومری GC Fuji Bond LC جهت اتصال کامپوزیت رزین به عاج دندان توصیه نمی شود.